„— Panie profesorze!
Traube drgnął i obejrzał się. Obawa była jednak zbyteczna zwracano się nie do niego. Jakaś młoda osoba witała się uprzejmie z małym, kulistego kształ
tu staruszkiem, który uśmiechał się szeroko i mimo swego podeszłego wieku robił do damy oko.
— No jak Jakie samopoczucie Nie chorowała pani Hehe... To zaledwie początek... Niech no tylko odpłyniemy dalej...
— Pan mnie straszy Wcale się nie boję. W zeszłym roku przepłynęliśmy z mężem ocean...
—Aha, z mężem! A teraz jedzie pani bez męża Rozmówczyni zaczerwieniła się i nie od razu zdobyła się na odpowiedź.
Traube odsunął się. Nie były mu w głowie żarty. Różowe pasmo zorzy zapalało się na wschodzie. Wiatr stawał się silniejszy. Kołysanie odczuwało się wyraźniej. Ciemna powierzchnia wody unosiła się i opadała. Potężny dziób statku rozcinał ją, woda się przetaczała połyskując ostrymi krawędziami. Po ciemnym, prawie czarnym, polerowanym zboczu spełzały z szumem szare bryzgi piany, która się rozpływała cudacznym deseniem po ruchomej, spiętrzonej powierzchni. Znikała i powstawała znowu. W tym jej wzrastaniu i zamieraniu było coś symbolicznego.
Traube patrzył i patrzył. Zdawał sobie sprawę, że czas już iść do kajuty, lecz nie mógł się na to zdobyć.“(10)