„— To ty, Pitou! — zawołał.
— Tak, tak — odrzekł Pitou — niech pan się nachyli, zobaczy pan, co się tu będzie zaraz działo. — Podwajając swe wysiłki udało się wreszcie Pitou zmusić upartego Billota, by położył się tuż przy nim.
Ledwo zdążyli dotknąć twarzą ziemi, kiedy rozległ się ponowny huk wystrzału. Z kolei, trafiony kulą w biodro, pada ów chłopiec z Sabaudii, który niósł popiersie księcia Orleanu.
Później dobiega leżących odgłos tętentu podków końskich na ulicznym bruku. To dragoni szarżują po raz drugi. Rozbiegany koń, niczym ten z Apokalipsy, przemyka nad nieszczęsnym Sabaudczykiem, który czuje, jak zimne ostrze lancy przebija mu pierś, i pada na Billota i Pitou.
Przez całą ulicę przewala się nawałnica, siejąca przerażenie i śmierć. Na kamieniach ulicznych pozostają same trupy. Wszyscy szukają schronienia w przyległych uliczkach. Okna zostają zamknięte. Po entuzjastycznych wezwaniach i okrzykach wściekłości następuje zupełna cisza.
Billot przeczekał jeszcze trochę, wciąż powstrzymywany przez Pitou, który go mitygował, a potem widząc, że niebezpieczeństwo oddaliło się wraz z tumultem, podźwignął się na kolana, podczas gdy Pitou, niczym zając w swym legowisku, nie podnosił głowy, lecz nastawiał uszu.“(12)