„Przez trzy tygodnie leżał i majaczył w gorączce. Towarzysze sali, którym zawsze pomagał i współczuł, byli dla niego wyrozumiali i cierpliwi. Gdy wydobrzal na tyle, że pojął, co się wydarzyło, powtarzał ustawicznie
— To okropne! Okropne!
Pod koniec trzeciego tygodnia, gdy zaczął spacerować po pustej, podobnej do korytarza sali, siostry przyprowadziły nowego pacjenta. Pozwohl się bez oporu zaprowadzić do1 łóżka, ale zaledwie siostry odeszły, wpadł w szał. Zerwał z siebie całą odzież i podarł ją w strzępy, wrzeszczał cały czas wniebogłosy. Potem rozwalił łóżko i skrzynkę nad łóżkiem, zerwał zasłony i skopał na miazgę własną walizkę.
Starzy pacjenci nie tykali nowego przybysza. W końcu dwóch sanitariuszy zabrało go i zamknęło w pustej celi. Dwa tygodnie szalał wyjąc jak dziki zwierz. Vincent dniem i nocą słyszał jego wycie. Potem krzyki ustały. I Vincent zobaczył, jak sanitariusze pochowali jego zwłoki na małym cmentarzyku za kaplicą.
Owładnęło nim straszliwe przygnębienie. Im bardziej przychodził do sił, z im zimniejszą krwią rozumował, tym dobitniej pojmował, że malowanie jest szaleństwem, skoro kosztuje go tyle, a nic w zamian nie przynosi. Ale nie mógł żyć bez malowania.“(8)