„znalazł się w ciemnościach, zagrzmiała salwa rewolwerowa. Odwrócił się. Ujrzał, jak Tess zachwiał się i wolno osunął się na ziemię. Nieruchomy, czarny kształt w smudze księżycowego blasku. Przyskoczył, pochylił się, ukląkł,
— Co panu
— Dostali mnie.
— Może pan wstać
Nie czekając na odpowiedź ujął leżącego pod ramiona i wówczas poczuł na jednej z dłoni ciepłą, lepką wilgoć. Tess jęknął cicho. Spróbował się dźwignąć, lecz natychmiast opadł z powrotem.
— Nie mogę — stęknął.
Szeleszczący tupot nóg. Karol podniósł głowę. Ujrzał. Było ich czterech. Biegli w milczeniu w ich stronę. Z cienia wyskoczyli na oświetlone księżycem pasmo drogi. Automatycznym ruchem zniżył lufę winchestera i cztery razy nacisnął cyngiel. Stanęli, zawrócili. Strzelił jeszcze dwa razy.
— Dranie! — zawołał.
Trzech skryły ciemności, czwarty runął na samej linii światła i mroku.
— Jak się pan czuje — pochylił się nad Długowłosym.
— Niewiele... — głos zamilkł w połowie zdania.
— Co pan mówił
— Niewiele... już... potrzeba...
— Przeciągnę pana w cień. Oni nas widzą jak na patelni.
— Spróbuj.
Podniósł się na łokciu. Na więcej nie starczyło mu sił. To była ciężka przeprawa. Karol nie należał do ułomków, ale Tess przewyższał go wzrostem i tuszą. Dodatkową trudność przysporzyły obie strzelby Tessa i Karola. Nie mógł ich przecież nie tylko na chwilę odłożyć, ale nawet na sekundę wypuścić z dłoni. Jednak ze sporym wysiłkiem zdołał przeciągnąć Długowłosego w zasięg najbliższego cienia. Ale co robić dalej“(11)