„Znalazł się w pokoju, który trudno było nazwać gabinetem. Ani palma, ani jakaś doniczka z inną rośliną w nim nie stała, podłoga goła, wydeptana; żadnego miękkiego fotela — same drewniane stołki, bardzo przypominające kuchenne. Mimo otwartego okna, do którego zaglądała zakurzona gałąź lipy, powietrze pachniało kwaśnym dymem najgorszego tytoniu oraz czymś koszarowym. Przed niskim stolikiem siedział inny przodownik o młodej, pucułowatej a bardzo czerwonej twarzy, jakby czegoś wstydzącej się i o bardzo jasnych, prawie białych rzęsach; dwoma palcami coś nierytmicznie stukał na olbrzymim underwoodzie, co na stoliku się wznosił. Natomiast komisarz (czy też podkomisarz) przebywał za innym niemalowanym stołem, też kuchennym, a stojącym pod portretem Głowy Państwa, we fraku, z gwiazdą Orła Białego i z szarfą tego orderu na piersi. Pod nim wisiało oblicze Piłsudskiego, Dziadka w siwym mundurze i jeszcze o czupurnym wyglądzie, bynajmniej nie zdradzającym rozpoczynającego się w nim procesu chorobowego, mianowicie raka żołądka. Żadnych szaf z aktami ani półek — na gołym stole przed komisarzem leżało tylko parę jakichś formularzy.
Komisarz popatrzył na bilet wizytowy mecenasa.“(5)